Wtorek wita nas całkiem pogodnym porankiem, ale patrząc na prognozy nie spodziewamy się że ten stan utrzyma się długo. Ogarniamy się więc sprawnie i podjeżdżamy kolejką do znanej nam już z wczorajszego rekonesansu Tatrzańskiej Polanki. Widoki na razie mamy średnie, bo już przyszły chmury, ale nic to, później może się przewieje i co nieco zobaczymy. Mamy nadzieję, że zdążymy gdzieś dotrzeć przed deszczem, jeśli mamy zmoknąć to lepiej dopiero w drodze powrotnej 😉
Prognozy pogody przed naszym tegorocznym letnim wyjazdem są dość alarmujące, nadchodzący niż ma przynieść nad Tatry intensywne opady i znaczne ochłodzenie. Mamy nadzieję, że rzeczywistość okaże się lepsza od prognoz, w każdym razie chcemy wycisnąć z pogody ile się da.
Po trzech latach przerwy udało nam się wreszcie wybrać w Tatry również zimą. Na początku ferii panują akurat siarczyste mrozy (rekordową temperaturę w Kotle Literowym zanotowali 2 dni przez naszym wyjazdem) zapobiegawczo pakuję więc więcej ciepłych rzeczy. W mieście nawet minus 10 stopni przyprawia mnie o dreszcze, a co dopiero ponad dwa razy większy mróz. Kiedyś już trafiło nam się w Tatrach około minus 20, pamiętam jak zamarzały mi wtedy rzęsy... No ale w końcu jak zima o musi być zimno. Przyjeżdżamy do Zakopanego mocno porannym pociągiem i na miejscu okazuje się że nie jest tak źle. Owszem, przy dłuższym postoju czuć mróz, ale jest dość słonecznie.
Na ostatni dzień pobytu planujemy jakąś dłuższą trasę, tym bardziej, że pogoda ma być piękna. Chodzą nam po głowie różne pomysły, w końcu stawiamy na dawno nie odwiedzaną przez nas Dolinę Białej Wody.
